എല്ലാ പോർ വിളികൾക്കും
ശേഷം ഒരിത്തിരി
നേരം വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ
അർത്ഥമില്ലാത്ത
പുലംബലുകൾ പോലെ
ജീവിതം
നമ്മെ നോക്കി
പല്ലിളിക്കും

എന്തിനെന്നോ
ഏതിനെന്നോ
അറിയാതെ
നാം കൊന്നു തീർത്ത
സമയങ്ങൾ
നമ്മെ നോക്കി
കൊഞ്ഞനം കുത്തും...

ഇനി എങ്കിലും
ഒരിത്തിരി
ശാന്തി പടർത്താൻ
അന്ന് നമ്മൾ
കൊതിചേക്കും...

നമ്മടെ കരതലം
തട്ടി മാറ്റി
ഇന്നലകൾ
നമ്മെ
അശാന്തിയുദെ
പർവതങ്ങളിൽ
മേയാൻ വിടും...
വെളിച്ചം തരാൻ
ഒരു സൂര്യ കിരണവും
ഉണ്ടായില്ലെന്നും
വരാം...

പക്ഷെ
നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ
വെളിച്ചത്തെ
തിരിച്ചറിയാൻ
അന്നെങ്കിലും
നമുക്ക്
കഴിഞ്ഞാൽ
നാം അവിടെ നിന്നും
പ്രകാശ ലോകത്തേക്ക്
പറന്നുയരും
അവിടെ ...
വേദനകളില്ലാത്ത...
സ്പർദയില്ലാത...
കുശുംബൊ
കുന്നായ്മയൊ
തൊട്ടു തീണ്ടാതെ
സുന്ദരമായ
മനസുകൾ
പാറി നടക്കുന്നത്
നമ്മൾ കാണും....

അവിടെ നമ്മൾ ജീവിക്കാൻ
തുടങ്ങും...
എം ജി മല്ലിക