പെരു മഴയത്ത്
കുന്നിൻ മുകളിൽ കയറി നിന്ന്
ഒരു ജേതാവിനെ പോലെ
 ഞാൻ പാട്ടു പാടും...
ആളുകള് മൂടി  പുതച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ
 ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തായ
 കുന്നുകളോടും  മരങ്ങളോടും
 സംസാരിച്ചു  ഉച്ചത്തിൽ പാട്ടു പാടി
 പ്രകൃതിയാൽ അലിഞ്ഞു ചേരും.
..മഴത്തുള്ളികൾ കവിളിൽ
ഉമ്മ വക്കുമ്പോൾ
ഞാൻ എന്റെ അമ്മയെ ഓര്ക്കും..
എന്നെ ഞാനാക്കിയ
എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തിലെ
മഴ നനഞ്ഞ  പകലുകൾ...
കുസൃതി കാണിക്കുന്ന
കന്നു കുട്ടികൾ..
ചാണകം മണക്കുന്ന പുലർച്ചകൾ...
ഒന്നും നഷ്ട്ട മായിട്ടില്ല എന്നും..
കണ്ണുകളിൽ തിമിരം ബാധിച്ചു
കാഴ്ച മങ്ങിയതാണ് കാരണമെന്നും...
ഞാൻ കുറേശ്ശെ മനസ്സിലാക്കുന്നു...
നമ്മുടെ ലോകം
 നമുക്കല്ലാതെ നിർമ്മിക്കാനാവില്ലെന്നും...
അതിനു ശ്രമിക്കാത്തത്
നമ്മുടെ തെറ്റാണെന്നും
 പതുക്കെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു....
ഒരു ശത്രു പോലും ഇല്ലാതെ
ആരോടും പക ഇല്ലാതെ
ഭാരമില്ലാത്ത മനസ്സുമായ്
ഞാൻ ഈ ലോകം വിട്ടു പോകും...
അനാവശ്യമായ പക പോക്കലുകലക്കും...
കുത്ത് വാക്കുകള്ക്കും പകരം...
മനുഷ്യന്റെ സുന്ദരമായ പുഞ്ചിരി
ഈ ലോകത്തിനു സമര്പ്പിച്ചു കൊണ്ട്...

എം ജി മല്ലിക